Spotkał ją jednej z tych gwieździstych nocy, kiedy marzenia zdają się spełniać w każdym pojedynczym uśmiechu przypadkowych ludzi. Siedziała na ławce, tak po prostu, pośród zimnego, jesiennego wiatru, smutna i przygnębiona, wyschnięta jak zszarzałe liście. Szukała swojej gwiazdy, uparcie jej wypatrywała, lecz ona już chyba dawno zgasła. …A może nie?
Pomógł jej. Pożyczył jej swoje […]

Dojrzała, odpowiedzialna romantyczka, o duszy artystki. Zakochana w muzyce, książkach i Wiedniu. Pewna swojego zdania, broni go niczym wilczyca, choć i w pewien sposób uległa na wpływ otoczenia. Dziwny typ samotniczki lubującej się w towarzystwie. (Niczym gwiazda- zawsze samotna, a jednak otoczona tłumem). Czasami lubi zapomnieć o swoich zasadach i dać ponieść się życiu towarzyskiemu.
Śpiewanie to jej pasja, mimo iż uparcie twierdzi, że tego nie umie. W wolnych chwilach sięga też po ołówek i rysuje. Wrażliwa, zawsze chętna do pomocy, choć często budzi się w niej egocentryczka, o której istnieniu świetnie zdaje sobie sprawę. Kiedyś próbowała z nią walczyć, ale zrozumiała, że kropla egocentryzmu i egoizmu w dzisiejszym świecie zdecydowanie jest potrzebna. Uwielbiająca kulturę japońską i europejskie zabytki. Typ humanistki, która na widok zadań fizycznych ucieka z krzykiem. Jej romantyczną naturę widać po książkach jakie czyta. Wichrowe Wzgórza Emily Bronte, Duma i Uprzedzenie Jane Austen to jedne z jej ulubionych pozycji. Ponad to lubi kryminały, odrobinę fantastyki i horroru. Jeżeli sport to tylko piłka nożna, którą lubi oglądać a nawet grać, jeżeli ma ku temu okazje.
Jej ulubiony rodzaj muzyki to blues, pop/rock i punk, ostatnio coraz częściej sięga po muzykę klasyczną (Clair de lune C. Debussy’ego to jej bezapelacyjny numer 1). Gra na fortepianie i stara się grać na gitarze.
Lubi uczyć się języków. Zna już angielski, w planach ma opanowanie płynnie niemieckiego oraz w przyszłości hiszpańskiego. Francuskiego uczy się w szkole.
Chce podróżować, mieć duży dom, który ,rzecz jasna, sama urządzi, oraz osiągnąć spokój wewnętrzny i pewność siebie, której tak jej brakuje.

Wieczory spędza na balkonie słuchając spokojnej muzyki i wpatrując się w gwiazdy. Kocha Boże Narodzenie, śnieżną zimę i deszcz.
I stara się być sobą, a to najważniejsze. Nie boi się uczuć, choć rozsądnie nimi “zarządza”.
Zawsze chce wiedzieć na niebie spadające gwiazdy, zawsze chce budzić się z nadzieją, zawsze chce mieć w sobie choć odrobinę niezachwianego niczym szczęścia i dziecięcej niewinności oraz naiwności.